مدتها پیش فیلمی جدی با بازی جیم کری و کیت وینسلت دیدم بنام Eternal sunshine of the spotless mind . از آن فیلم هایی بود که بعد که تمامش میکنی تازه باید نصفه شب به بالکن پناه ببری و فرت فرت سیگار دود کنی که عجب روایت غریبی بود و تا زمانی که مغزت در حال سوئیچ آف شدن است همین جور داستان فیلم را انگولک کنی و باهاش سرو کله بزنی و بعدش هم با خودت بگویی که بعضی ها چقدر می فهمند. فیلم را اگر اشتباه نکنم همان طوری که هست ترجمه اش کرده اند "درخشش ابدی یک ذهن پاک" و در واقع داستان مردی است که یک تجربه ی شکست عشقی خیلی وحشتناک دارد و بعد از تمام زجر هایی که کشیده ، دلش می خواهد که مغزش را بقول خودمان فرمت کند بلکه از غم این بلا بدر آید و برای این کار به شرکتی رجوع می کند که اصلن کارشان اینست و متخصصان و تجهیزاتی دارند که بوسیله ی آن ذهن را شستشو می دهند و کاری می کنند که بعد از آنکه بیدار شدی دیگر آن خاطره بد بیادت نیاید.

اصولن این پست ، پستی در خصوص فیلم فوق نیست و اینکه فعلن نه فیلم میبینم و نه حوصله ی مطلب فیلمی نوشتن دارم. اما چند روزی است که شدیدن در این فکر هستم که چقدر خوب بود که آنچه حاصل نبوغ و تخیلات استثنایی بعضی از نویسندگان بود ، قابل دسترس بود و میتوانستی هر وقت که لازمت شد ازشان استفاده کنی. این طرز فکر در واقع همان پدیده ی جو گیر شدن است که در دوران طفولیت در قبال فیلمهای علمی تخیلی و حتی گاهی پس از دیدن اکشن هایی از قبیل ترمیناتور و امثالهم بهمان دست میداد. آن موقع ها دلمان میخواست که ما هم مثل آدم جیوه ای ترمیناتور هر شکلی که بخواهیم بشویم و هر چه میخواهیم بکنیم یا آنکه آرنولد فیلم بشویم و ... . حالا هم شرایط همان است. منتهی کیفیت جوگیر شدنمان قدری تغییر کرده است. الان تنها چیزی که دلم میخواهد یکی از این دستگاههاست یا حتی مرکزی که چنین سرویسی ارائه دهد.

خودم را میبینم که روی یک تخت خوابیده ام. یک مشتی از این سیمها که باهاشان نوار مغز و از این جور چیزها میگیرند به پیشانی ام وصل است. آهان یک پرستار هم دارم. شاید هم یک متخصص است. آن سر سیمها به یک دستگاه عجیب غریبی وصل است که رویش یک مشتی آمپر و درجه و دیاگرام و کوفت و زهرمار دارد. خوابم میبرد. خودم را میبینم در زمانهای قبل تر. همان زمان هایی که مثلن یک افتضاحی به بار آورده ام. این را هم میدانم که آن داستان تمام شده و حالا دیگر خطزی کسی را تهدید نمی کند. اما هنوز دارم درد می کشم. دو مرتبه به اتاق بر میگردم و آن آدم را میبینم که دستگاه را بکار می اندازد. دستگاه سر و صدا میکند. میلرزد. منهم میلرزم. انگار که دچار یک تالم شدیدی روحی شده ام. انگاری که در خواب دارم دومرتبه همه چیز را تجربه میکنم. دلم می خواهد فریاد بزنم اما انگاری دندانهایم کلید شده است . دلم برای خودم میسوزد. پیک های وحشتناکی که دستگاه نشان میدهد دارد صاف تر میشود. منهم دیگر نمی لرزم. آن یارو هم که بالای سرم ایستاده انگاری که از عملکرد خودش و آن ماشین پر سر و صدایش راضی است. دستگاه را خاموش میکند و با خاموش شدن دستگاه دیگر چیزی نمی بینم. بیدار می شوم. هیچ کس نیست. موبایل لعنتی دارد توی سر خودش میزند که بیدار شو. باید بروی سر کار. نکند هوس کردی که این ماه هم کسری کار بخوری؟ خرت و خرت مسواک میزنم. یک نگاهی به قیافه ام توی آینه می اندازم. قدری چشمانم گود رفته. نمی دانم شاید چند وقتی است که کمتر میخوابم. خوب خدا را شکر تا عید چیزی نمانده . بزودی میشود ساعتها خوابید. دوش میگیرم. اصلاح میکنم. مثل هر روز 4 ساعت کمد لباسهایم را برای انتخاب لباس زیر رو میکنم. با خیال راحت و بدون نگرانی از دیر شدن صبحانه ام را میخورم. آشپز خانه پر از بوی نان بربری داغ است. از خانه بیرون می آیم. آسمان آفتابیست. حسابی بوی عید می آید.

                                                                      ***

امروز اولین روز از آخرین سال سومین دهه ی زندگی ام است. بقول دوست عزیزی گاهی وقتها آدمها 29 ساله میشوند. این هم از آن حرفاست. جالب اینست که آدمهایی که موهایشان روشن است نسبت به مو مشکی ها یک شانسی دارند که دیر تر پیدا شدن موهای سفید را در سرشان حس می کنند. من هم هنوز نمی بینم اما مطمئنم که یک عالمه دارم. البته یک نکته ای وجود دارد که من یک عالمه مو ندارم و حتی فکر میکنم موهای سفید را هیچ موقع نمی بینم چون دیگر مویی وجود نخواهد داشت که سفید شود.

نوشته شده توسط کیوان در شنبه بیست و چهارم اسفند 1387 |