ده یازده سال از روزی که از دبیرستان جاویدان (که اساسن هتل جاویدان برایش مناسب تر بود) دیپلمم را گرفتم میگذرد. دبیرستان ما یک خراب شده ای بود واقع در تقاطع ولی عصر و طالقانی که اصولن نمی خواهم درباره اش زیاد حرف بزنم. فقط آنقدری بگویم که یکی از این اراذل خانه های مشهور منطقه ی شش بود که بچه هایش کل آن منطقه را آباد کرده بودند و خلاصه اینکه خاطرات بسیار خوشایند و بعضن ناخوشایندی از آنجا دارم که مهمترین هایش مربوط به جغرافیای آن منطقه بود که هنوز هم به زعم من یکی از جذاب ترین و زنده ترین و فرهنگی ترین مناطق تهران است. آنجا را بگیر برو پایین تا چهار راه ولی عصر و بعدش به پیچ به سمت انقلاب و ... .

از آنجا که در آمدم گمانم یکی دو سال بعدش گیتار کلاسیک را در کلاسهای آزاد دانشگاه هنر که خود چهار راه ولی عصر بود شروع کردم و میخواهم بگویم چهارشنبه ها که روز کلاسم بود یکی از بهترین روزهای هفته بود. پشت بندش قدم زنان می آمدیم سمت میدان ولی عصر و امکان نداشت که یک سری به مرکز موسیقی بتهوون که قدیمی ترین و پر و پیمان ترین نوار فروشی شهر بود نزنیم. خب در آن زمانی که فقط نوار فروشیهای دیگر فقط کارهای مجاز داشتند ٬ گاهی وقتها  کپی های خیلی خوبی هم میتوانستی پیدا کنی. مثلن یادم هست که  لورینا مک کنت* را در بتهوون شناختمش و بالطبع تمام آلبومهایش را هم از همانجا خریدم. خلاصه اینکه پاتوقمان بود. آن روزها چمن آرای بزرگ زنده بود و خودش مغازه را مدیریت میکرد و بابک چمن آرا و آرش وطنخواه آرشیو آنجا را اداره میکردند و اینکه در مجموع روزگاران خوبی بود. یادم میاید که هنوز آلبومهای اریک کلپتن و دیوید گیلمور در مارکت دبی ریلیز اساسی نشده بود میتوانستی در بتهوون گیرش بیاوری و حال اساسی ببری. آرشیو کلاسیک هم که جای خودش را داشت. آنقدر سی دی و وی اچ اس های اورجینال و حتی ال پی** های قدیمی درش موجود بود که در ظرفیت ما عشق موزیک های ندید بدید واقعن نبود. آن روزها اصلن اوضاع موزیک خوب بود یا حداقل رو به بهبود بود. کنسرت زیاد برپا میشد و بلیت هایش را هم اول از همه همان بتهوون میفروخت.

چمن  آرای بزرگ از دنیا رفت. شاید همین ۴یا ۵ سال پیش بود.شاید هم بیش تر. بابک هم نمی دانم چطور شد که مغازه را فروخت. به یک موسسه مالی از همین درپیت ها. بعدش هم یک مغازه دیگر در میدان محسنی خرید که اصلن حالی نمی داد. نه سر راه آدم بود نه اصلن آن صفای بتهوون چهار راه ولی عصر را داشت. ما هم چپ و راست بابک را فحش میدادیم که آخر این چکاری بود که کرد. اما خب همچنان بتهوون سورس خوبی بود برای تهیه چیزهای نایاب! تا آنکه بستنش. شاید هم خود بابک درش را تخته کرد. دروغ چرا زیاد از بابتش متاسف نشدم چون دیگر ارادت خاصی نسبت به آنجا نداشتم. کم کمک هم نشر چشمه جایش را گرفت و موزیک ها و ویدیو هایی را که میخواستم از آنجا تهیه میکردم. تا همین هفته قبل بود که شنیدم بتهوون جدید در حال بازگشاییست. حقیقتن یک جورایی ذوق مرگ شدم. شاید به خاطر خاطرات خوش گذشته.

امشب رفتیم سر وقتش. یک مغازه بزرگ دو طبقه در خیابان سنایی که آن هم از آنجاهاییست که من دوستش دارم. شاید بخاطر آن سه چهار سالی بود که در آن منطقه کار کردم. فروشگاه هنوز خلوت است. زیاد هم جنسی نچیده و اثری هم از آرش نبود. اما خود بابک با خوشرویی به استقبالمان آمد و قدری خوش وبش کردیم و برایش آرزو کردیم که بتواند بتهوون را همان طوری که روزگاری بود ٬ احیایش کند. ما هم در این راستا حمایتش میکنیم.

آدرس : خیابان سنایی - شماره ۲۳

تلفن : ۸۸۳۸۳۱۶۷

*: خواننده سوپرانوی کانادایی (توضیح بیجایی بود. مشهور تر از این صحبت هاست!)

** : همان صفحه های ۳۳ دور خفن با کیفیت قدیم راست کار آرشیویست های حرفه ای.

نوشته شده توسط کیوان در چهارشنبه سی و یکم تیر 1388 |