چند وقتی بود که با خودم قرار گذاشته بودم که دیگر غرغر هایم را اینجا ننویسم یعنی قرار گذاشتم که زمانی اینجا را آپدیت کنم که قرار به غر زدن نباشد اما راستش ترسیدم که این بینوا تار عنکبوت ببندد.  بهر حال فعلن روزگار اینطوریست و کار دیگری هم نمی شود کرد. نمی خواهم شروع کنم به دوره کردن این همه بلایی که سرمان میاید و خم به ابرو نمی آوریم . هر روز دوره می کنیم که آمار دویست و نهی ها و دویست چهلی ها و انفرادی ها چه تغییری کرده است. کی را آزاد کرده اند کی را نه. کی خانواده اش را دیده وکیل این چه گفته قاضی آن یکی چطور. دیگر همه فوت آبیم. آنقدر که در روز خبر میخوانیم در این گودر خراب شده.  روزگار ، روزگار سیاست زده ایست. اینترنت و تاکسی و کار و کافه. هر کجا که مینشینی اوضاع همینست. دیگر یادمان رفته که اصلن دلمان چه میخواهد این روزها. 

یادش بخیر. یک روزگاری که مهم ترین فیلم هر خانه ای برباد رفته و آوای موسیقی یا همان اشکها و لبخندها بود ٬ همان روزگار بتا ماکس و بعد ترش وی اچ اس را میگویم ٬ مینشستیم و برای شصتمین بار همان سه ساعته ی آوای موسیقی را میدیدیم و کیف میکردیم وقتی که جولی اندروز یا همان خواهر ماریا در باره چیزهای مورد علاقه اش میخواند : یک ظرف پر میوه یک شاخه ی گل ٬ پرواز پروانه با نغمه ی گل .... و همین طوری از زمین و زمان تعریف میکرد. شعرهایی که به لطف ذوق و سلیقه ی مرحوم تورج نگهبان ترجمه شده بود و یک سری جوانک که در آن روزگار جاهلیت ایران آواز کلاسیک میخواندند با آن کیفیت اجرایش کرده بودند. کاری به فیلم و آدمهایش ندارم. در مرحله ای هستیم که کارمان با ظرف پر میوه و دستکش زرین راه نمی افتد. اما بدی نیست که آدمیزاد گاهی بنشیند با خودش فکر کند که اصلن من چه میخواهم. حالا گیرم درباره آرزو بزرگهایش هم که فکر نکند ٬ مرور همین کوچک هایش هم گاهی شیرین است.

-آخه بابا جان ول کنید جوانهای مردم را. این ها خانواده دارند ٬ درس دارند زندگی دارند. کلی آدم این طرف انتظارشان را میکشند. کمی انصاف هم اصولن چیز بدی نیست. تمام کنید این کابوسها را.

-شدیدن دلم درس خواندن میخواهد. یعنی اینکه روزگار طوری شده که اگر درس نخوانی کلاهت پس معرکه است. وقتی هم که وارد فضای کاری میشوی که کمی سرش به تنش می ارزد این نیاز ده برابر میشود. چونکه میروی که کم بیاوری. چونکه احساس میکنی که یک جای کار میلنگد. خلاصه اینکه اگر کسی پایه ارشد خواندن از نوع مدیریت و امثالهم بود یک آماری بدهد.

- یکی یک چندتایی فیلم اروپایی خوب ترجیحن مدل پاریسی اش را پیشنهاد بدهد. آرزوی سفر به مملکت مذکور و خیابان گردی و کافه نشینی و موزه چرخی و اینهایش که به دلم ماند. حداقل چهار تا فیلمش را ببینیم شاید قدری حالم بهتر شد!

-دومرتبه مقادیری سفر استانی در راه دارم که بازهم بدکی نیست در راستای تغییر روحیه. بقول قدما کاچی به ز هیچی. تا فصل تمام نشده شدیدن مایلم که یک خزان اساسی خوش رنگ و آب هم ببینم حالا یک طرفی جایی.

-تازه خیلی خوب بود که بعد که از سر کار میامدی ٬ البته بدون ترافیک ٬ میامدی یکی دو ساعتی ساز میزدی و خودت با خودت حال میکردی که من چقدر کارم درست است و ایشالله بحق علی خودمان را به یک کنسرت دارای وکال که قرار است مثلن توی رودکی برگذار کنیم * میرسانیم و میترکانیم و .. بعد هم میزدی میرفتی کافه و با بهترین بیسیست کائنات ** و شخصیت نازنین و باقی رفقا قهوه بزنی و بحث های غیر سیاسی خفن کنی و برو تا آخر.

اینها یک چندتایی از کوچولو هاش بود. بزرگهایش هم که گفتن ندارد. زندگی سخت شده! سخت.

پ.ن : لینک موزیکش : مسروقه از بلاگ نازلی

*حداقل آرزوش را که میشود کرد.

** ترفیع گرفته اما همچنان بهترین رفیق کائنات هم هست.

نوشته شده توسط کیوان در شنبه بیست و سوم آبان 1388 |